Gunnar Aasgaard

Gunnar vaks opp på Eidsvoll og fullførte «bergeksamen» frå Universitetet i Oslo i 1911. Han drog så på studiereiser til fleire europeiske land. Fram til 1924 var han gruveingeniør, den lengste perioden driftsleiar ved Kjøli gruber i Trøndelag.

Så lokka eventyret i nord; han deltok som geolog på Adolf Hoels Svalbard-ekspedisjon juni til september 1924. Dette ga meirsmak. Han begynte alt same året i jobb hos Store Norske i Longyearbyen, først som gruveingeniør, etter kvart bestyrar. I 1931 drog han tilbake til fastlandet og vart direktør for Folldals Verk. 

I august 1938 begynte Aasgaard i embetet som bergmeister for Svalbard. Då var det også bestemt at bergmeisteren skulle tilhald på Svalbard heile året. Han var kvart år på inspeksjonsreiser til dei ulike gruveanlegga på øyriket.

I 1941 vart han evakuert til Storbritannia saman med resten av befolkninga i Longyearbyen. Under krigen var Aasgaard aktiv i den norske delegasjonen i London, han studerte også britiske kolgruver. Leiinga i Store Norske la i 1943 planar om å senda ein styrke til Longyearbyen for å starta opp igjen utvinninga av kol. Det viste seg etter kvart at planane ikkje kunne gjennomførast, blant anna fordi tyskarane i september bomba anlegga på Svalbard.

I juli 1945 klarte Aasgaard å få plass på fly til Svalbard. Han var der til november og skreiv ein grundig rapport om forholda på Svalbard i 1945. Året etter rapporterte han om «Svalbard under og etter  verdenskrigen» i ein artikkel i Norsk geografisk tidsskrift.

I 1950 gjekk han frå stillinga som bergmeister for Svalbard til å bli bergmeister i Nordenfjeldske Bergdistrikt, fram til han pensjonerte seg i 1959. Aasgaard var også ein ivrig fotograf, bilda hans pryder mange skrifter om Svalbard. Han sovna stille inn dagen etter at han fylte åtti år.